به دولت ابادی که رسیدم شاعری بود که نثر می نوشت
به دولت ابادی که رسیدم شاعری بود که نثر می نوشت به دولت ابادی که رسیدم شاعری بود که نثر می نوشت
تورج پارسی
نخست
با هدایت آشنا شدم و به همانگونه دیدم که او می دید جهان را که هم چنان می
بینم و در نقطه ای از بوف کور و زنده به گور ماندم که ماندم ، پس تر پایم
به سوی چوبک باز شد از محیط داستانهایش عبور کرده گویشش را می شناختم با آن
اخت بودم ، به دولت ابادی که رسیدم شاعری بود که نثر می نوشت ، در گاه
خواندن کتاب هایش ریتم می گرفتم یک باره حس می کردم که دارم فیلم می بینم
نه اینکه کتاب می خوانم ، همه چیز زنده بود ، راه می رفت ، کنارت می نشست ،
آب تنی مارال مرا به آب تنی شیرین نظامی دوباره برگرداند ، و پس تر بردم
تا غزل آهنگین ریاضی حسین منزوی ! به دو پدیده ی ویژه در ادبیات ایران سخت
تکیه کرده ام یکی هدایت که نه او مرا رها می کند و نه من آهنگ رهایی دارم و
یکی همین مردی است که در دهم امرداد ۱۳۱۹ در سبزوار چشم به جهان گشود تا
جهانی بگشاید که گشود . روزی که در دانشگاه اپسالای سوئد دیدمش و کلیدر گفتگوی میان مان شد گمان بردم که سال هاست که می شناسمش و نیک هم می شناسمش . زادروزش را به مردم ایران و فارسی زبانان و به ویژه اهالی هنر و ادب شادباش می گویم به خجستگی . با مهر همیشگی 
ژرفای درد این کودک
ژرفای درد این کودک تورج پارسی در چه ژرفایی از درد ، دستان کودکانه اش را بر چهره گذاشته است؟ آه
از این همه تاریکی در میهن که به گفته ی همیشگی نصرت "انجماد به تن تاریکی
پیچیده ست"چند روزست گرفتار این عکسم صدای گریه ی محزونش تپش قلبم شده است
سخت دلخراش ، به راستی "سرمایه "و دارندگان سرمایه که این بار با "علم
خدای آن چنانی "به میدان آمده اند غارت می کنند غارت و آنچه می ماند دردست و
درد برای مردمی که از سرزمین ثروتمندشان بهر آنان تنها فقرست و فقر. یک
زلزله یا سیل بازکاسه کوزه را بر سر فقر می شکند. باز زمزمه می کنم تک بیتی را که سالیانی پیش سرودم از سر درد ، درد ایام فزون است و تحمل اندک مرهمی کو که نهم برسر هر لحظه ی خویش 
کاش ، غمِ مان تنها غمِ نان بود وُ دگر هیچ نبود
کاش ، غمِ مان تنها
غمِ نان بود وُ دگر هیچ نبود
فرشید روزبه
نازنینی می گفت
:
کاش ، غمِ مان تنها
غمِ نان بود وُ دگر هیچ نبود ،
گفتم:
ای کاش چنین بود ، ولی
مشکل اینجاست
غم های دگر ، همگی
ریشه در نان دارند !
او که نان می برد از سفرهء ما
قل وُ زنجیر وُ سلاح
همه با هم دارد
و صدائی اگر از نایِ کسی بیرون شد
در گلو می شکند
او که غارتگرِ نانِ من وُ توست ،
وای
در می زند انگار کسی ؟
آی
کیست کین چنین بی پروا
محکم
بر درِ خانهء من می کوبد ؟
پیِ دزدیدنِ نان آمده اند ؟
اینجا نانی نیست !
قل وُ زنجیر وُ سلاح ؟
آه
پیِ دزدیدنِ اندیشهء من آمده اند ،
ای هوار ای داد ای بیداد ...
آی
همسایه کجائی ؟
به امدادم بشتاب ، بیا ،
هیچ کس اینجا نیست !
هیچ پنجره ای
حتی یک
رو به خانهء من باز نشد !
چاره ای نیست
بیائید
این شما
این هم من وُ اندیشهء من ،
یاران بدرود !
